بچه ها این قسمت اسمش اسیاست

شکل یک گربه در اینجا اشناست

چشم این گربه به دنبال شماست

بچه ها این گربه ایران ماست

بچه ها این سرزمین نازنین

دشمن بسیار دارد در کمین

داغ دارد هم به دل هم بر جوبن

بوده نامش از قدیم ایران زمین

یاد گار قوم پاک اریاست

بچه ها از هر گروه هر نژاد

دست اندر دست هم باید نهاد

فارق از هر زنده بادو مرده باد

سر به راه مملکت باید نهاد

مام میهن عاشق این صلح و صفاست

بچه ها این پرچم خیلی قشنگ

پرچم سبزو سفیدو سرخ رنگ

هم نشان از صلح دارد هم ز جنگ

خار چشم دشمنان چشم تنگ

افتخار ما به ان بی انتهاست

بچه ها این خانه ی اژدادی است

 گشته ویران تشنه ابادیست

خسته از شلاق استبدادی است

 مرحم دردش کمی ازادی است

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟!

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی،روی تو را

کاشکی می دیدم...

شانه بالا زدنت را

بی قید...

و تکان دادن دستت که،

مهم نیست زیاد...

و تکان دادن سر را که،

عجیب!عاقبت مرد؟!

يه روزي مياد كه نمي‌دونيم چي هستيم
يار كي بوديم و عشق كي بوديم و چي هستيم
شيرين شيرينم واسه تو شدم يه فرهاد
شيرين شيرينم نده زندگيم رو بر باد

نده زندگيم رو بر باد، نده زندگيم رو بر باد

من نميگم فرهاد كوه كنم من
تيشه به كوهها كه نمي‌زنم من
فرهاد عاشقم قلم تيشمه
از تو نوشتن همه انديشمه

نشانی ؟ (خانه دوست کجاست؟)

در فلق بودم که پرسید سوار ؛آسمان مکثی کرد .

رهگذر شاخه نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت: نرسیده به درخت ؛ کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است ودر آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی است .

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ ؛ سر به در می آرد ؛ پس به سمت گل تنهایی می پیچی ؛ دو قدم مانده به گل ؛پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی و تورا ترسی شفاف فرا می گیرد .

در صمیمیت سیال فضا ؛خش خش می شنوی :

کودکی می بینی رفته از کاج بلندی بالا ؛جوجه بردارد از لانه نور واز می پرسی .

(خانه دوست کجاست).

یکم آرزو یا خواهش برای آدم های مثل خودم ...

* چرا اینقدر دنیا بزرگه که آدم ها همدیگر را گم می کنند .

* ای کاش کمی رنگ آسمان آبی تر بووود .

* ولی خوبی های دنیا همش به رنگه زرده .

* چی می شد آدم ها پرنده ها را برای قفس دوست نداشتن .

* پس دعای ما شاید برای دیگران باشد نه خودمون .

* منتظر میمونیم شاید ...

*...

کویر سینه را از اشک ، دریا می کنم هر شب

چه طوفان ها که در این دریا که بر پا می کنم هر شب

ز پیش خلق خاموشم ، زبیم طعنه ها اما

به در گاه خدای خویش لب وا می کنم هرشب

ندارم بی تو فردایی ، ولی ز شوق دیدارت

دلم را خوش به صبح فردا می کنم هر شب

به همراه دل دیوانه ، مجنون وار می گریم

به این سان با دل مجنون مدارا می کنم هرشب

بیا یک شب تماشا کن ، با دوچشم خود

که من جان کندن خود را تماشا می کنم هرشب

نگاهت داستان آشنایست

امان از آن زمان که قلب عاشق

گرفتار خزان یک جدائیست

تو در آن سوی مرمر های احساس

و من در جستجوی بک بهانه

که شاید روزی از فصل شکفتن

به تو گویم کلامی عاشقانه